Vreemdgaan

Hi Moniek, hi Marcella.

Was alles maar zo ‘makkelijk’ als twee volwassen mensen die een beslissing maken waar beide partijen beter van worden. Strik eromheen, of in ons geval, handtekening eronder en dat was dat.

Maar dan geloof ik ook dat ons beroep niet zou bestaan. Sterker nog, hele beroepsgroepen zouden niet nodig zijn. Daar waar twee mensen in een relatie zijn, is er nu gewoon eenmaal sprake van het verschil in verlangen, verwachtingen en onuitgesproken gevoelens of onverwerkte trauma’s.

En wanneer mensen zo vast zitten en daar niet samen uitkomen, kun je je voorstellen, dat wanneer koppels uit elkaar gaan het heel erg fijn is als er goede mediators zijn om dit proces te begeleiden en beide partijen echt te zien. Om zo samen tot een uitkomst te komen waar beide partijen zich in kunnen vinden.

Totdat er een hele andere tak van sport bij komt kijken. Namelijk wanneer één van de partijen is vreemdgegaan. Dat brengt een hele nieuwe laag van complexiteit met zich mee in het tot stand komen van een scheiding.

Gevoelens van woede, angst, onzekerheid, schuldgevoel, schaamte en wantrouwen maken het vanzelfsprekend heel lastig om elkaar dan nog steeds het beste te gunnen. Zeker wanneer je partner met een bekende is vreemdgegaan. Of de één wil wel nog aan de relatie werken maar de ander staat eigenlijk al met één been buiten.

Aan onze mediationtafel hebben we van alles gehoord en gezien. Soms zelfs dat de scheve schaatsrijder al is ingetrokken bij de nieuwe partner voordat de scheiding überhaupt is uitgesproken. De meeste mensen zullen zeggen: “Dat doe je toch niet?” Of “Dat zou ik nooit zo aanpakken!” maar écht. Het gebeurt. Liefde maakt blind, zullen we dan maar zeggen.

Mijn ervaring leert trouwens dat dit vaker gebeurt bij mannen dan bij vrouwen. Is dat omdat mannen moeilijker zonder een ‘betere helft’ kunnen of omdat vrouwen een langere verwerkingstijd nodig hebben?

Hebben jullie een idee?

Groetjes, Joyce

Ha Joyce!

Wij gaan ons niet wagen aan uitspraken waarom mannen sneller zijn in het overstappen van de ene relatie naar de andere, haha. Begint dat trouwens al niet met het uit huis gaan? Van moeders warme nest, zo het andere in?

Maar het klopt wat je zegt. Het is niet niks als een scheiding plaatsvindt vanwege vreemdgaan. Al helemaal wanneer er dan ook nog eens kinderen in het plaatje zijn. Dat maakt het toch echt nog een complexer, vooral emotioneel.
Dan vergt het nog meer de kunst van je ego opzij zetten omwille van het grotere verhaal. Namelijk ook weer gelukkig zijn in de toekomst. Voor je kinderen, jezelf en toch ook, (je soon-to-be) ex-partner.

In ons blog over het Paraplugesprek, zijn we al eerder uitgebreid ingegaan op hoe je het de kinderen het beste kan vertellen en daar mee omgaat. Terug naar het onderwerp.

Wat ons werk zo veelzijdig maakt, is dat we ook de diepere oorzaken van vreemdgaan bespreken tijdens de mediation en van alles de revue passeert. Het gaat niet alleen om het herstellen van de relatie, maar ook om het begrijpen waarom het vreemdgaan in de eerste plaats is gebeurd. Daar zit, zoals je schreef, vaak meer achter dan je op het eerste gezicht zou denken.

Hoe bijzonder en mooi is de ontwikkeling dat er op het gebied van coaching ook hier steeds meer aandacht voor komt. Voor zowel de bedrogen partner als degene die is vreemdgegaan. Zo’n situatie kan voor beiden, ieder aan een kant van die medaille, echt een rollercoaster van emoties zijn. Ondersteuning voor beide partijen is dan echt heel waardevol.

Relatiecoach en therapeut Esther Perel heeft een geweldig boek geschreven over dit onderwerp: Liefde in Verhouding. Haar inzichten zijn echt eye-opening. Een mooi boek om af en toe aan cliënten in een dergelijke situatie mee te geven.

En als we dan soms mensen spreken die na zo’n zware periode van een scheiding door vreemdgaan zijn gekomen, die het hebben verwerkt, losgelaten en opnieuw gelukkig zijn, dan vervult het ons echt met trots dat wij daaraan hebben kunnen bijdragen.

Groetjes, Moniek en Marcella